بلاگفای عزیزم

حالا بزرگ تر شده ام. کتاب های بیشتری می خوانم و در جاهای پر خواننده تری می نویسم و مدام نگرانم که نکند نخوانندم. روزهای تو، روزهای سپید سادگی بود باآشنایی های خالص درمانگر.

دوست می دارمت.

باز هم همین ضیافت قدیمی.

به همین منوال با عطر آهنگی که همایون برای تبریک عید منتشر کرده. به دریا پیام دادم و نوشتم: کلا با صدای این بشر اشک به من رو میاره حتی با همین آهنگ شاد.

دلم تنگه، تنگ ناکجای بی زمان منگی که نشانش رو نمی دونم. من از خودم زیادی ام انگار. این وبلاگ با کیبورد های قدیمی کامپیوتر قدیمی خانه ی کوچکم بیشتر راه می آید تا دکمه های بی صدای لپ تاپم. ما را با هم عهدیست اما نمی دانم که آیا هنوز فراموشش نکرده ایم یا نه!

31 خرداد 97 است و من پشت میزی نشسته ام که خاطراتم مرا به این جا وصل می کرد. میزی در رشتِ، در رشتِ بارانی و در رشتی که همه چیزش را به عشقی از میانه خیابان خریده ام. چهار و پنجاه دقیقه صبح است و من از ت